Θεσσαλονίκη

Η Θεσσαλονίκη κτίστηκε το 315 π.Χ. από το βασιλιά της Μακεδονίας Κάσσανδρο. Πήρε το όνομα της γυναίκας του Θεσσαλονίκης, που ήταν κόρη του Φίλιππου Β’ κι αδελφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Αργότερα στη Θεσσαλονίκη έρχονται οι Ρωμαίοι, που θα αφήσουν τα σημάδια τους με την πύλη του Γαλερίου.

Η ίδια ιστορία οδηγεί στη Θεσσαλονίκη τον Απόστολο Παύλο, που περιοδεύει στη Μακεδονία, για την ίδρυση των πρώτων Χριστιανικών εκκλησιών. Μια λαϊκή παράδοση λέει πως οι εθνικοί τον κυνήγησαν με τις πέτρες. Και πως ο Απόστολος έχασε τη Χριστιανική του υπομονή κι έδωσε την κατάρα ποτές να μη σηκωθούν οι πέτρες από τους δρόμους της πολιτείας. Κι από τότε η παράδοση ονομάτισε τους Θεσσαλονικείς «Παυλοκαταραμένους» κι οι δρόμοι της Θεσσαλονίκης δεν έχουν ακόμα καθαριστεί από τις πέτρες.

Η ιστορία έβαλε στη Θεσσαλονίκη το νεαρό αξιωματικό του Διοκλητιανού, που τον καθιέρωσε ως πολιούχο της, με το όνομα του Αγίου Δημητρίου. Και η δόξα του Αγίου μεγάλωνε μαζί με τη δόξα των Βυζαντινών Αυτοκρατόρων. Τότε ήταν που υψώθηκαν στην πόλη μνημεία λατρείας και τέχνης, οι βυζαντινές εκκλησίες. Αλλά η ιστορία φαίνεται πως είναι μια άστατη γυναίκα, γιατί αντικατέστησε στην εύνοιά της τους βυζαντινούς Αυτοκράτορες με τους Τούρκους, για να τους κρατήσει εδώ πέντε σχεδόν αιώνες. Ήταν το 1430, είκοσι τρία χρόνια πριν από το πάρσιμο της Πόλης.

Μισόν αιώνα μετά, έστειλε κάμποσες καραβιές κατατρεγμένους Εβραίους από την Ιβηρική Χερσόνησο. Κι όταν, ύστερα από άλλους τρεις και μισό αιώνες, στα 1821, ακούστηκαν στο Μωριά οι πρώτες βροντές του Αγώνα, η ιστορία έφερε τον αχό τους ως τη Θεσσαλονίκη, για να δώσει φτερά στις ελπίδες των ραγιάδων. Ωστόσο το ξεσήκωμά τους πνίγηκε μέσα στο ίδιο τους το αίμα. Κι έπρεπε να περάσουν άλλα ενενήντα σχεδόν χρόνια, για να φέρει η ίδια ιστορία με προπομπούς τους Μακεδονομάχους, την ελευθερία στην πανάρχαια αλλά πάντα ζωντανή πόλη του Αγίου Δημητρίου. Κι έγινε τούτο στις 26 Οκτωβρίου 1912, ακριβώς τη μέρα της γιορτής του Αγίου.

Ο επισκέπτης που βλέπει τη σημερινή πόλη με τους ίσιους και πλατείς δρόμους και με τα ψηλά μοντέρνα κτίρια, δύσκολο είναι να φανταστεί τη μορφή της πριν από εβδομήντα χρόνια. Χρειάζεται πολλή αναπαραστατική δύναμη, για να μπορέσει κανείς να δώσει μιαν ακριβή και ολοκληρωμένη εικόνα της. Και τον καιρό εκείνο απλωνόταν στην ίδια περίπου έκταση, ανάμεσα στο Μπεχτσινάρ και το Ντεπό, από τη θάλασσα ως τα τείχη της Μονής Βλατάδων. Μονάχα που δεν υπήρχαν τότε όλοι οι σημερινοί συνοικισμοί και δεν ήταν απλωμένες τόσο πολύ οι ακρινές συνοικίες της.

Κυρίως η Θεσσαλονίκη βαστούσε το σημερινό της κέντρο, που απλωνόταν από το Βαρδάρη κι έφθανε ως την περιοχή του Λευκού Πύργου. Η άλλη περιοχή από το Λευκό Πύργο ως το Ντεπό, αποτελούσε μια στενόμακρη λουρίδα, που τη διέτρεχε η σημερινή λεωφόρος Βασιλέως Γεωργίου Α’ και Βασιλίσσης Όλγας. Από τις δυο μεριές της λεωφόρου, οι πλούσιοι της εποχής εκείνης Έλληνες και πιο πολύ Εβραίοι και Φράγκοι, είχαν κτισμένες τις βίλλες τους, αληθινά αρχοντικά, σε ρυθμούς ευρωπαϊκών προτύπων. Όλη εκείνη η περιοχή, όπου και σήμερα σώζονται μερικά από τα παλιά αρχοντικά, ήταν γνωστή με το όνομα «Πύργοι».

Η Θεσσαλονίκη ήταν μια ιδιότυπη πολιτεία, με πολύ έντονο τον ανατολίτικο χαρακτήρα της. Ωστόσο, η ειδική γεωγραφική της θέση, όπου διασταυρώνονταν και συγκρούονταν τα συμφέροντα των Μεγάλων Δυνάμεων, είχε βοηθήσει να πάρει, στο κεντρικό της τμήμα, μια πολύ δυνατή «ευρωπαϊκή» απόχρωση. Είχε κάτι από το χαρακτήρα της Πόλης και πολύ από την ιδιομορφία της Σμύρνης.

Αν εξαιρούσε κανείς τις νεότερες ανατολικές συνοικίες, όπου είχε τηρηθεί κάποια ευθύγραμμη διάταξη των δρόμων, το κεντρικό τμήμα της Θεσσαλονίκης δεν είχε καμιά σχεδόν ρυμοτομία. Πέντε μεγάλες αρτηρίες τη διέτρεχαν σ’ όλο το μήκος της, από το Βαρδάρη ως την περιοχή, που τέμνεται από τη σημερινή λεωφόρο Εθνικής Αμύνης. Οι ίδιες αυτές αρτηρίες τη διατρέχουν και σήμερα, όμως εντελώς ευθυγραμμισμένες και διαπλατυσμένες, σύμφωνα με το καινούριο πολεοδομικό σχέδιο. Είναι οι αρτηρίες των οδών Κασσάνδρου, Αγίου Δημητρίου, Εγνατίας, Τσιμισκή και της παραλιακής Λεωφόρου Νίκης - ο «Μώλος» όπως λεγόταν τότε. Οι κεντρικοί αυτοί δρόμοι ήταν στρωμένοι με γκρίζες κυβικές πέτρες. Οι άλλοι, οι ενδιάμεσοι, που συνέδεαν τις κύριες αυτές αρτηρίες, αποτελούσαν έναν πραγματικό λαβύρινθο από στενά λιθόστρωτα σοκάκια, όπου ένας ξένος εύκολα μπορούσε να χάσει τον προσανατολισμό του.

Μερικοί από αυτούς τους δρόμους, οι κεντρικότεροι, σαν την οδό Αγίας Σοφίας ή την οδό Βενιζέλου, ήταν κάπως πλατύτεροι από τα άλλα σοκάκια, με μια ευδιάκριτη τάση προς ευθυγράμμιση.

Μοναδική περίπτωση εντελώς ίσιου δρόμου αποτελούσε η σημερινή οδός Εθνικής Αμύνης, μια καινούρια λεωφόρος, που είχε χαραχθεί την εποχή του Σουλτάνου Χαμήτ. Έτεμνε κάθετα την πόλη, από το νεκροταφείο της Ευαγγελίστριας ως το Λευκό Πύργο. Στην αριστερή της πλευρά, καθώς ανεβαίνει κανείς από τη θάλασσα, είχε υψωθεί, στα τελευταία χρόνια της τουρκοκρατίας, μια σειρά από καλοχτισμένα διώροφα και ομοιόμορφα κτίρια, που χρησίμευαν για την εγκατάσταση δημόσιων υπηρεσιών. Ο δρόμος αυτός, ασφαλτοστρωμένος, διατηρούσε την παλιά αρχιτεκτονική του μορφή μέχρι και τα νεότερα χρόνια. Αργότερα τα παλιά σπίτια της δεξιάς πλευράς παραχώρησαν τη θέση τους σε καινούρια πολυώροφα κτίρια, ενώ η αριστερή πλευρά, μετά τους σεισμούς του 1978, ακολούθησε την ίδια τύχη.

Αυτός ο τεράστιος σε έκταση λαβύρινθος των στενών δρόμων, έκρυβε ένα πλήθος από έξοχες βυζαντινές εκκλησίες. Η παρουσία τους επισημαίνονταν από τους ψηλούς μιναρέδες, που όλοι μαζί έδιναν την πανοραμική εικόνα ενός αραιοφυτευμένου δάσους, με πανύψηλα λευκά κυπαρίσσια. Είναι περιττό να ειπωθεί πως όλες σχεδόν οι βυζαντινές εκκλησίες είχαν μεταβληθεί από τους Τούρκους σε τζαμιά. Όσα από τα μωσαϊκά και τις τοιχογραφίες τους δεν καταστράφηκαν, είχαν καλυφθεί με παχείς σουβάδες από ασβέστη. Πολλές εκκλησίες είχαν παραμορφωθεί με την προσθήκη εξωτερικών κτισμάτων.

Και σήμερα έξοχοι επιστήμονες και ειδικοί της βυζαντινής τέχνης αποκαλύπτουν ένα-ένα τα αριστουργήματα αυτά των ανώνυμων βυζαντινών και αποκαθιστούν τα μνημεία στην αρχική μορφή που τους είχε δώσει η βυζαντινή καλαισθησία.

Η Θεσσαλονίκη ήταν γνωστή με την προσωνυμία «εβραιούπολις». Κι αληθινά, μ’ όλο που το ελληνικό στοιχείο, κυριαρχικά απλωμένο σ’ ολόκληρη την πόλη, έδινε στον κοσμοπολίτικό της χαρακτήρα μια ξεχωριστή απόχρωση «ελληνικότητας», ωστόσο η «εβραϊκότητα», με τα καθαρά γραφικά της στοιχεία, έδειχνε πως υπερίσχυε στις διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις.

Οι Εβραίοι κατείχαν τα κεντρικά σημεία της πόλης, σε συμπαγείς ενότητες ολόκληρων συνοικιών. Η περιοχή της Αγίας Σοφίας προς το Καπάνι, όπου σήμερα ανοίγεται η οδός Ερμού, αποτελούσε ένα συνονθύλευμα από εβραϊκά σπίτια και μαγαζιά.

Μεταξύ της Καμάρας και της οδού Αγίου Δημητρίου, απλωνόταν ο «Κάμπος», μία καθαρά λαϊκή συνοικία, και χαμηλότερα, προς το Ιπποδρόμιο, οι συνοικίες του Αγίου Κωνσταντίνου και της Νέας Παναγιάς. Το ελληνικό στοιχείο σε συμπαγείς μάζες, κατείχε και άλλες συνοικίες προς το ανατολικό τμήμα, από την Αγία Τριάδα και την Ανάληψη ως το Ντεπό. Το τουρκικό στοιχείο κατείχε σχεδόν ολόκληρη την ανηφοριά, από την οδό Αγίου Δημητρίου ως τα βυζαντινά κάστρα.

Ας μη νομισθεί ότι τα τμήματα αυτά της πόλης ήταν κλειστές περιοχές, που ανήκαν αποκλειστικά στο φυλετικό στοιχείο που τις κατοικούσε. Ελληνικά σπίτια ήταν διάσπαρτα και στις ελληνικές συνοικίες υπήρχαν σπίτια Εβραίων ή Τούρκων.

Τα παλιά σπίτια ήταν διώροφα τα περισσότερα, σπάνια τριώροφα, κτισμένα στη βάση με χοντρούς πέτρινους τοίχους. Το δεύτερο ή το τρίτο πάτωμα το συγκροτούσε ξύλινος σκελετός, παραγεμισμένος με πλαγιαστά τούβλα. Το είδος αυτό της τοιχοποιίας ήταν ο λεγόμενος «μπολμές». Άλλο είδος τοιχοποιίας ήταν ένα πλέγμα από ξύλινες πήχες, σουβαντισμένο με ασβέστη και ψιλό άχυρο. Σχεδόν πάντοτε το επάνω μέρος των σπιτιών προεξείχε, σχηματίζοντας ένα είδος χαγιάτι, που το στήριζαν χοντρά ξύλινα δοκάρια. Τα σπίτια ήταν σουβαντισμένα και βαμμένα με διάφορα χρώματα, όπου κυριαρχούσε το λουλακί, το ρόδινο ή της ώχρας.

Βέβαια υπήρχαν και σπίτια «μοντέρνα» όπως θα λέγαμε σήμερα, κτισμένα με τούβλα και με σιδερένιους σκελετούς. Όμως αυτά ήταν λιγοστά και σκόρπια. Τέτοια «μοντέρνα» κτίρια βρίσκονταν πολλά στο μεγάλο τμήμα, κάτω από την Εγνατία οδό προς τη θάλασσα, ανάμεσα από το Βαρδάρη και την οδό Βενιζέλου. Η περιοχή αυτή αποτελούσε το εμπορικό κέντρο της Θεσσαλονίκης. Εκεί βρίσκονταν τα μεγάλα καταστήματα, οι τράπεζες, οι καπναποθήκες, οι αντιπροσωπείες των ξένων οίκων, όλα σχεδόν τα ξενοδοχεία. Η οδός Βενιζέλου, διαφορετική τότε, ήταν όπως και σήμερα, το κέντρο των καταστημάτων νεωτερισμού. Πάνω σ’ αυτή βρίσκονταν τα πολυώροφα μεγάλα εμπορικά, το Τίριγγ, το Οροσδιμπάκ, το Στάιν, όμοια με τα γνωστά καταστήματα της Ευρώπης, όπου έβρισκε κανείς τα πιο ποικίλα πράγματα, από τις βελόνες του ραψίματος ως τα κυνηγετικά δίκαννα κι από τα έτοιμα κουστούμια ως τις βιεννέζικες καρέκλες. Το τμήμα τούτο είχε ένα έντονο κοσμοπολίτικο χρώμα, γιατί σ’ αυτό γινόταν η διασταύρωση όλων των φυλών. Ήταν γνωστό με το όνομα «Φραγκομαχαλάς». Το φράγκικο χαρακτήρα του υπογράμμιζε και η παρουσία εκεί της εκκλησίας των Καθολικών, του Γαλλικού Νοσοκομείου και του Γαλλικού Σχολείου των «Φρέρηδων».

Θα υπέθετε κανείς, πως τα κύρια στοιχεία του πληθυσμού της Θεσσαλονίκης, οι Εβραίοι, οι Έλληνες και οι Τούρκοι, ζούσαν στις περιοχές τους χωριστά, σαν σε περιχαρακωμένα στρατόπεδα. Όλα αυτά τα στοιχεία, στον τομέα των εμπορικών και επαγγελματικών τους σχέσεων εισχωρούσαν το ένα μέσα στο άλλο, δημιουργούσαν σχέσεις με παράλληλα ή αντίθετα συμφέροντα, συγκρούονταν πολλές φορές μεταξύ τους στον αγώνα της επιβίωσης. Ωστόσο, ορισμένα επαγγέλματα και ορισμένες εμπορικές δραστηριότητες, κατά κάποια σιωπηρή σύμβαση, είχαν παραχωρηθεί, σχεδόν μονοπωλιακά, από τη μια φυλή στην άλλη.

Το επάγγελμα π.χ. του φούρναρη ή του κτίστη ήταν σχεδόν προνόμιο των χριστιανών. Τα γιαουρτζίδικα και τα χαλβατζίδικα, όπως λέγονταν τότε τα γαλακτοπωλεία, ήταν στη δικαιοδοσία των Αρβανιτάδων. Τα χαλβατζίδικα αυτά είχαν και τους «περιοδεύοντας» αντιπροσώπους στα στενά σοκάκια με το καλντερίμι. Αρβανιτάδες με τις χονδρές στενές μάλλινες βράκες και με το «πεστιμάλι» ζωσμένο στη μέση, πουλούσαν στους δρόμους το χαλβά, μέσα σε μεγάλες ξύλινες κυκλικές τάβλες, που τις ισορροπούσαν στο κεφάλι τους. Οι ίδιοι Αρβανιτάδες το χειμώνα, από τα βαθιά χαράματα, μοιράζανε στα σπίτια το σαλέπι, μέσα σε μεγάλα φλιτζάνια, με μπόλικη κανέλα. Το καλοκαίρι πάλι γύριζαν φορτωμένοι στον ώμο με κάτι ιδιόρρυθμα στενόμακρα δοχεία, καμωμένα από μπακίρι ή μπρούτζο. Από κει μέσα έχυναν σε ποτήρια, αραδιασμένα γύρω από τη μέση τους, σε μια τενεκεδένια θήκη, λεμονάδα «μπουζ γιμπή», που σημαίνει τουρκικά «κρύα σαν τον πάγο». Οι ίδιοι ήσαν και «ντοντουρματζήδες» και «μποζατζίδες».

Οι Εβραίοι είχαν την αποκλειστικότητα σχεδόν του πραματευτή ή ψιλικατζή, του χαμάλη, του παλιατζή και μερικών άλλων επαγγελμάτων. Ήταν αληθινά γραφικοί τύποι εκείνοι οι παλιοί Εβραίοι ψιλικατζήδες. Το χειμώνα φορούσαν κι ένα μακρύ τζουμπέ, με μαδημένη γούνα. Γύριζαν από το πρωί ως το βράδυ φορτωμένοι μ’ ένα δέμα πραμάτεια -τσίτια, καρούλια, κουμπιά, βελόνες- που τη διαλαλούσαν τραγουδιστά.

Υπήρχαν και οι παλιατζήδες. Αυτοί όμως δεν πουλούσαν, αλλά αγόραζαν. Παλιά ρούχα, παλιά παπούτσια, παλιά σίδερα. Τα επιδιόρθωναν και τα ξαναπουλούσαν. Το Καπάνι, εκεί όπου σήμερα βρίσκεται η πλατεία Άθωνος, ήταν η αγορά των παλιατζίδικων.

Ο χαμάλης αποτελούσε μιαν άλλη γραφικότητα, στους εμπορικούς προπάντων δρόμους της Θεσσαλονίκης. Κι η σταδιοδρομία του είχε μια πολύ εντυπωσιακή εξέλιξη, γιατί το κύριο όργανο της δουλειάς του το «σαμάρι», που φορούσε στην πλάτη, περασμένο από τους δύο ώμους του, μεταμορφώθηκε αργότερα σε χειροκίνητο καροτσάκι, για να ξαναμεταμορφωθεί, στις μέρες μας, σε όχημα που κινείται με μοτοσικλέτα ή μικρό αυτοκίνητο! Βέβαια υπήρχαν και Έλληνες πραματευτάδες κι Έλληνες χαμάληδες.

Στους ίδιους αυτούς δρόμους κυλούσαν φορτωμένα ή άδεια κάρα, που χαλούσαν τον κόσμο με το θόρυβό τους, λατέρνες που πήγαιναν σε κάποιο γάμο, ακάλυπτα κάρα σκουπιδιών, γαλατάδες, μανάβηδες και χασάπηδες ακόμα, με τα φορτωμένα γαϊδουράκια. Οι μπακάληδες κρεμούσαν τις σκούπες και τα σκόρδα έξω από το δρόμο, κι όταν δεν είχαν πελατεία, καθόντουσαν σ’ ένα σκαμνί κι έκαναν τη σούμα από τα βερεσέδια, πάνω στη λαδωμένη ποδιά τους. Ψηλά στις καθαρά τουρκικές συνοικίες, οι μπαρμπέρηδες έστηναν έξω στο δρόμο τα σκαμνιά τους, και ξύριζαν με κινήσεις αργές τους αγάδες, ή τους έκοβαν τα μαλλιά με την ψιλή μηχανή. Κι έπειτα οι ξυρισμένοι πήγαιναν στον τουρκικό καφενέ και καθόντουσαν σταυροπόδι γύρω στα μεντέρια κι έπιναν με ραχάτι τον καφέ τους, σε μικρά φαρδύστομα φλιτζάνια δίχως χερούλι, παρακολουθώντας βαθυστόχαστα το μουχαμπέτι των άλλων αγάδων.

Στις δύο μεγάλες κεντρικές αρτηρίες της Θεσσαλονίκης είχαν αρχίσει τότε να κυκλοφορούν τα καινούρια ηλεκτρικά τραμ της βελγικής εταιρείας. Έτρεχαν με σκαμπανεβάσματα πάνω στις σιδερένιες ράγες και ξεκούφαιναν τον κόσμο με το θόρυβο και τα συνεχή καμπανίσματα των οδηγών τους. Η μια γραμμή άρχιζε από το Ντεπό, την αποθήκη δηλαδή ή το αμαξοστάσιο των τραμ, και διέσχιζε κατά μήκος ολόκληρη την πόλη, ως την πλατεία της Ελευθερίας, περνώντας από την παραλιακή λεωφόρο. Η άλλη διέσχιζε ολόκληρη την Εγνατία, αρχίζοντας από το Σιντριβάνι και τελειώνοντας στο Μπεχτσινάρ, που είχε ονομασθεί «Κήπος Πριγκίπων». Σιντριβάνι λέγεται και σήμερα ακόμα η πλατεία, όπου διασταυρώνεται η Εγνατία με τη λεωφόρο Εθνικής Αμύνης. Εκεί τον καιρό εκείνο ήτανε στημένη μια ψηλή μαρμάρινη κρήνη, με τρεις μεγάλους κρούνους, που άδειαζαν το νερό τους μέσα σε μια επίσης μαρμάρινη κυκλική γούρνα. Όταν είχαν γίνει τα εγκαίνια του «Σιντριβανιού», οι Τούρκοι, αντί για νερό, είχαν διοχετεύσει χρωματισμένο σερμπέτι κι όλος ο κόσμος έτρεχε να πιει το γλυκό εκείνο υγρό, παίρνοντας το μέσα σε μπρούτζινα τάσια.

Αυτό το πλούσιο μωσαϊκό από στενούς δρόμους, γραφικούς ανθρώπους, κάρα, τραμ και αδέσποτους σκύλους συνέθεσε, πριν πολλά χρόνια την εικόνα της Θεσσαλονίκης.

Πρέπει να προστεθούν ακόμα και οι πρωτοφανέρωτοι τότε κινηματογράφοι και τα αληθινά λαμπρά θέατρα, όπως ήταν η «Αλάμπρα», όπου θίασοι από την ελεύθερη Ελλάδα παίζανε τη «Γαλάτεια» του Βασιλειάδη ή τις «Δύο ορφανές». Κι είναι ανάγκη στα πλαίσια της ίδιας εικόνας να μπουν και τα περίφημα καρναβάλια στις ελληνικές συνοικίες, οι βραδινές καντάδες κάτω από τις κλειστές γρίλιες των κοριτσιών και η τραγουδιστή προσευχή του μουεζίνη, από το ύψος των μιναρέδων, που αντιμαχότανε το χτύπημα της εσπερινής καμπάνας. 

Must See

Παλιά Παραλία

Παλιά, αγαπημένη, αλησμόνητη η παλιά παραλία είναι η πιο ζεστή και τρυφερή όψη του Βορρά στην υπόλοιπη Ελλάδα.

Λευκός Πύργος

O Λευκός Πύργος, σύμβολο της Θεσσαλονίκης και σημείο αναφοράς για τους ανθρώπους που την κατοικούν και την επισκέπτονται, είναι ό,τι έχει

Ροτόντα

Η Ροτόντα είναι ένα περίκεντρο οικοδόμημα, μοναδικό στον ελλαδικό χώρο.

Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, διαδρομή, περιπατητική, ποδηλατική, Ομπρέλες Ζογγολόπουλου
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, διαδρομή, περιπατητική, ποδηλατική
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Άνω Πόλη, Κάστρα, τείχη
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Παραλία Θεσσαλονίκης, Άγαλμα Μεγάλου Αλεξάνδρου
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Οδός Καρύπη
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Ροτόντα, ψηφιδωτά
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Νέα παραλία Θεσσαλονίκης
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Παλιά παραλία Θεσσαλονίκης
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Καμάρα & Ροτόντα
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, νέα παραλία και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Οδός Κατούνη / Λαδάδικα
Θεσσαλονίκη, Παλιά Παραλία, Κεντρική Μακεδονία, Κρύπτη Αγίου Δημητρίου
Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού

Θεσσαλονίκη

Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού

Το μουσείο Βυζαντινού πολιτισμού εγκαινιάστηκε το 1994.

Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία  Παραλία Ομπρέλες Ζογγολόπουλου

Θεσσαλονίκη

Ομπρέλες Ζογγολόπουλου

Οι «Ομπρέλες» του Γιώργου Ζογγολόπουλου στήθηκαν το 1997 στη νέα παραλία, όταν η Θεσσαλονίκη ήταν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης.

Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία Άνω Πόλη Πύργος Τριγωνίου

Θεσσαλονίκη

Πύργος Τριγωνίου

Ο πύργος του Τριγωνίου ήταν γνωστός και ως πύργος του Πυροβολείου ή της Αλύσεως και χτίστηκε την ίδια εποχή με το Λευκό Πύργο.

Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία Άγαλμα Μεγάλου Αλεξάνδρου

Θεσσαλονίκη

Άγαλμα Μεγάλου Αλεξάνδρου

Το μπρούτζινο σύμπλεγμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου θεωρείται το ψηλότερο γλυπτό της Ελλάδας (ύψος 6.15μ). Είναι έργο του γλύπτη Ευάγγελου Μουστάκα (1974).

Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία Γεντί Κουλέ

Θεσσαλονίκη

Γεντί Κουλέ

Στο υψηλότερο σημείο της πόλης, που είναι κτισμένη αμφιθεατρικά στην πλαγιά, δεσπόζει το φρούριο του Επταπυργίου (Γεντί Kουλέ). Καταλαμβάνει το βόρειο τμήμα της Ακρόπολης.

Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία Ανάκτορο Γαλερίου Μαξιμιανού

Θεσσαλονίκη

Ανάκτορο Γαλερίου Μαξιμιανού

Το ανάκτορο του Γαλερίου Μαξιμιανού, στην πλατεία Ναυαρίνου, υπήρξε το διοικητικό και θρησκευτικό κέντρο της ρωμαϊκής Θεσσαλονίκης.

Greece Thessaloniki Macedonia athonos square

Θεσσαλονίκη

Πλατεία Άθωνος

Η πλατεία χτίστηκε αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917 στη θέση παλαιότερης αγοράς. Υπήρξε ένα από τα σημαντικά κέντρα της πόλης αφού εδώ ήταν η αγορά των παλιατζίδικων.

Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία Άνω Πόλη

Θεσσαλονίκη

Άνω Πόλη

Παίρνοντας το δρόμο του τούρκικου προξενείου προς τα πάνω, και κόβοντας αριστερά (καβουροειδώς) θα βρεθείς σε λίγο κι αναπόφευκτα, στα φιδωτά παραδρόμια, που σ’ αποπλανούν στην Πάνω Πόλη.

Near Here

Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία Δημοτική Αγορά Βλάλη

Θεσσαλονίκη

Δημοτική Αγορά Βλάλη

Κάποτε οι Τούρκοι ονόμαζαν την περιοχή Ουν Καπάν που σημαίνει Αλευροπάζαρο.

Greece Thessaloniki Central Macedonia paradise baths bey hamam

Πλατεία Αρχαίας Αγοράς

Λουτρά Παράδεισος (Μπέη χαμάμ)

Τα Λουτρά Παράδεισος, γνωστά με την ονομασία Bey Hamam από το όνομα του ιδρυτή τους σουλτάνο Μουράτ Β’, που ήταν γνωστός με τον τίτλο του Bey. Κτίστηκε στα 1444 και είναι δίδυμο λουτρό, έχει δηλαδή ανδρικό και γυναικείο τμήμα.

Greece Thessaloniki Central Macedonia church panagia chalkeon

Πλατεία Αρχαίας Αγοράς

Ναός Παναγίας Χαλκέων

Ο ναός της Παναγίας των Χαλκέων, νοτιοδυτικά από την αρχαία αγορά, κτίστηκε το 1028. Η ονομασία της πιθανόν να οφείλεται σε καταστήματα των χαλκωματάδων. Μερικά υπάρχουν και σήμερα στα δυτικά του μνημείου.

Οδός Εγνατία Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία

Θεσσαλονίκη

Οδός Εγνατία

Η οδός Εγνατία ήταν τμήμα της ρωμαϊκής Εγνατίας, που ένωνε τη Ρώμη με την Κωνσταντινούπολη.

Θεσσαλονίκη Κεντρική Μακεδονία Άγαλμα Ελευθερίου Βενιζέλου

Θεσσαλονίκη

Άγαλμα Ελευθερίου Βενιζέλου

Το άγαλμα του Ελευθερίου Βενιζέλου στην πλατεία Δικαστηρίων, ακριβώς δίπλα στην οδό Εγνατία.

Greece Thessaloniki Macedonia athonos square

Θεσσαλονίκη

Πλατεία Άθωνος

Η πλατεία χτίστηκε αμέσως μετά την πυρκαγιά του 1917 στη θέση παλαιότερης αγοράς. Υπήρξε ένα από τα σημαντικά κέντρα της πόλης αφού εδώ ήταν η αγορά των παλιατζίδικων.

Greece Thessaloniki Macedonia aristotelous street

Θεσσαλονίκη

Οδός Αριστοτέλους

Κυρίαρχο στοιχείο στην οργάνωση της πόλης, σύμφωνα με το σχέδιο του Hebrard, μετά την πυρκαγιά του 1917, ήταν η μνημειακή λεωφόρος των Εθνών (σήμερα Αριστοτέλους).